De stedenbouwkunde heeft zich, als generalistische discipline, vanuit de civiele techniek en de architectuur ontwikkeld tot een vakgebied met uiteenlopende rollen in het brede veld van de ruimtelijke ordening. De discipline heeft een sterk publieke doelstelling. Het generalistische karakter van het vak impliceert dat er veel raakvlakken zijn met andere disciplines, zoals economie, sociale wetenschappen, verkeerskunde, milieukunde én de andere ontwerpdisciplines.

De stedenbouw heeft ook een juridische component, namelijk daar waar zij ruimtelijke plannen juridisch vastlegt in de vorm van een structuurplan of een bestemmingsplan. De inzet van de stedenbouw speelt zich af op verschillende schaalniveaus - van straat tot regio - en is tweeledig. Enerzijds gaat het hierbij om het ontwerp dat is gericht op uitvoering: het scheppen van ruimtelijke condities voor concrete bouwopgaven door middel van stedenbouwkundige plannen, of voor inrichtingsplannen voor het publieke domein. Anderzijds gaat het om het ontwerp dat is gericht op ruimtelijke verkenningen. Dit heeft tot doel om in een breed planproces de ruimtelijke opgave te formuleren en de ambities van diverse partijen daarbij te verbeelden. Dit laatste brengt de stedenbouwkundige binnen het werkveld van de ruimtelijke ordening.

Het werk heeft een sterk strategische component. In de opleiding staat het stedenbouwkundig ontwerp centraal. In het onderwijsprogramma ligt daarom de nadruk op het kennismaken met het brede scala van ontwerpopgaven, op het ontwikkelen van de ontwerpattitude en ontwerpmiddelen, en het leren innemen van een standpunt in het vakdebat. Basiskennis van de meer sectorale disciplines, zoals civiele techniek, verkeerskunde of geomorfologie, als ook van planologie en de planologisch-juridische aspecten van het vak, wordt in de vooropleiding voorondersteld.

Links
Online Studiegids.
Profiel Rogier van den Berg, hoofd masteropleiding Stedenbouw